Kilka firm, w tym Bensen Aircraft, Hiller Aircraft i de Lackner Helicopters, zaczęły prace nad wiropłatem opartym na tej koncepcji.
De Lackner Helicopters zaproponował koncepcję jednoosobowej platformy latającej, oznaczonej jako DH-4. Projekt zakładał, że oprócz pilota będzie ona w stanie unieść 54 kilogramy ładunku, bądź też dodatkowe 19 litry paliwa, co pozwoliłoby wydłużyć jej zasięg do 80 kilometrówMechanix Illustrated 1955. Planowano również zamontowanie liny zwieszonej z wału śmigła, co umożliwiałoby przenoszenie podwieszonego ładunku.
Maszyna miała prosty, krzyżowy kształt. Pilot był umocowany na platformie pasami bezpieczeństwa. Pasy mocowały też silnik maszyny, wyprodukowany przez Mercury Marine. Kontrolowany był przez sprzęgło motocyklowe, i przenosił moc do śmigła o średnicy 4,6 metra poprzez napęd pasowy wyposażony w reduktor łańcuchowyChamplin 1953. Osprzęt do lądowania składał się z poduszek powietrznych na każdym ramieniu obudowy, oraz gumowego pływaka na środku, co pozwalało lądować na wodzie. Później zastąpiono to jednak płozami helikopterowymiHarding 1997, p. 112.