U kresu wojny od jesieni 1918 wspierał prof. Adama Wrzoska przy tworzeniu Zakładu Patologii Ogólnej i Doświadczalnej w Warszawie. Został tam wykładowcą oraz kierował pracownią anatomopatologiczną. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w grudniu 1918 rozpoczął służbę w Adiutanturze Generalnej Naczelnika Państwa i Naczelnego Wodza jako kierownik referatu personalnego. Został członkiem Oficerskiej Komisji Weryfikacyjnej. 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. W lipcu tego roku został referentem, następnie szefem Wydziału Odznaczeń w Adiutanturze Generalnej. W 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów rezerwowych piechoty. Będąc oficerem rezerwowym 1 pułku piechoty Legionów został zatrzymany w służbie czynnej. Od lipca 1925 roku był szefem wydziału w biurze Kapitule Orderu Virtuti Militari. Przez wiele lat zasiadał w Sądzie Honorowym dla Oficerów. Od 1926 roku był lekarzem przybocznym Józefa Piłsudskiego. W 1925 roku został awansowany na stopnień podpułkownika. Działał w Radach Szkolnych. Z dniem 1 stycznia 1928 został przemianowany na oficera zawodowego w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1919 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów piechoty.