Wkrótce mistrzostwa zostały przerwane przez wybuch II wojny światowej. Nikołaj Kuzniecow walczył na froncie, był nagrodzony odznakami wojskowymi. Po wyzwoleniu Donbasu, piłkarz wrócił do Stalino, gdzie pełnił w drużynie funkcje gracza, trenera i kapitana. W 1945 roku po wznowieniu mistrzostw ZSRR Stachanoweć rozpoczął w drugiej grupie, gdzie zajął końcowe 5. miejsce. Po zakończeniu sezonu, Nikołaj Kuzniecow, wraz z bramkarzem Kostiantynem Skrypczenkiem i napastnikiem Ołehiem Żukowym został przeniesiony do stolicznego Dynama Kijów. W sezonie 1946 obrońca grał w zespole ze stolicy Ukrainy, w niektórych meczach był kapitanem drużyny.
Kariera trenerska Jeszcze będąc piłkarzem już w 1945 trenował Stachanoweć Stalino. Od 1947 pracował na stanowisku dyrektora technicznego w klubach Dynamo Kijów i BO Kijów, który potem nazywał się OBO Kijów i SKWO Kijów. W 1954 samodzielnie prowadził wojskowy klub.
W 1959 roku najwyższe władze piłkarskie Republiki otrzymują status Federacji. Pierwszym Prezesem Federacji Piłki Nożnej Ukraińskiej SRR został wybrany Mykoła KuzniecowДонецкие динамовцы Киева / Футбольный Клуб. Ponadto, w latach 1961-1963 też był członkiem Prezydium Związku Piłki Nożnej ZSRR.