Po wybuchu II wojny światowej w czasie kampanii wrześniowej był dowódcą kolumny taborowej kawalerii nr 744 w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez Sowietów i przewieziony do obozu w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany potajemnie w bezimiennej mogile zbiorowej w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na Liście Starobielskiej NKWD, pod poz. 622.
Wśród ofiar zbrodni katyńskiej było kilku innych przedstawicieli rodu Gutowskich.
Życie prywatne Był mężem Marii Elżbiety Władysławy z domu Jażdżewskiej. Mieli czterech synów i córkę: Andrzeja Bronisława (1909–1991), Michała Mieczysława Wojciecha, jeźdźca i olimpijczyka, generała brygady, Wojciecha (1912–1987), Marię (1916–1943) i Zbigniewa Ludwika Stanisława (1916–2016), kapitana PSP-RAF.
Ordery i odznaczenia Krzyż Walecznych