w Singapurze wymarł.
Biotop Tropikalne i subtropikalne lasy nizinne.
Lęgi Rozród tego ptaka nie jest dobrze poznany. Prawdopodobnie nie ma określonego sezonu lęgowego, lęgi odnotowywano w różnych porach roku. Nie zawsze odbywa lęgi każdego roku. Gniazdo umieszczone jest w naturalnych zagłębieniach w drzewach, być może także w dziuplach wykutych przez dzięcioły.
Pożywienie Żywi się głównie dużymi owocami, sporadycznie dietę uzupełnia drobnymi zwierzętami, np. owadami czy nietoperzami, zjada też ptasie jaja.
Status Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) od 2018 roku uznaje dzioborożca białodziobego za gatunek narażony na wyginięcie (VU – Vulnerable). Wcześniej klasyfikowała go jako gatunek bliski zagrożenia (NT – Near Threatened). Liczebność populacji nie została oszacowana, ale ptak ten opisywany jest jako lokalnie pospolity. Trend liczebności oceniany jest jako spadkowy. Głównym zagrożeniem dla gatunku jest wycinka lasów stanowiących jego siedliska, w mniejszym stopniu także presja ze strony myśliwych.
Przypisy Systematyka i nazwa polska za:
Linki zewnętrzne
Kategoria:Dzioborożce Kategoria:Ptaki Azji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1822 roku Kategoria:Taksony opisane przez Thomasa Stamforda Rafflesa