Mniej więcej w tym samym czasie w Ameryce Północnej rozwijała się kultura Clovis, której ludność przez długi czas uważano za pierwszych mieszkańców Nowego Świata.

To odkrycie pokazało, że Paleoindianie wędrując z Ameryki Północnej do Południowej nie przemieszczali się tylko wzdłuż Andów, jak sądziło wcześniej wielu archeologów. Anna Roosevelt powiedziała, że Paleoindianie podróżowali daleko i potrafili przystosować się do różnych środowisk. Dodała też, że wspólnie ze swoim zespołem znalazła twarde dowody na istnienie całkowicie odmiennej kultury od tej z Ameryki Północnej, lecz znajdującej 8000 km na południe. Według niej oznacza to, że Amazonii nie zasiedliły odłamy kultury Clovis, lecz zupełnie odrębna kultura. Mieszkańcy jaskini żyli jednak zupełnie inaczej niż ludy z północy, gdyż nie polowali na duże zwierzęta i nie wytwarzali grotów. Zamiast tego zbierali owoce i łowili ryby, zwłaszcza pirarucu. Malowali również skały i zostawiali na nich swoje odbicia dłoni. Jaskinię porzucili po około dwunastu wiekach. Kolejni mieszkańcy zasiedlili ją około 6000 lat p.n.e. jednakże przypuszczalnie była ona dla nich tylko tymczasowym schronieniem.