Stanisław Wilczyński (ur. 15 marca 1894 w Krakowie, zm. 21 czerwca 1971 w Wielkiej Brytanii) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 15 marca 1894 w Krakowie jako syn Aleksandra.

Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich. Służył w 2 pułku piechoty w składzie II Brygady oraz odbywał kurs w legionowej Szkoły Chorążych. 1 maja 1916 roku został mianowany chorążym piechoty, a 1 stycznia 1917 roku podporucznikiem piechoty. Po kryzysie przysięgowym służył w 2 pułku piechoty Polskiej Sile Zbrojnej (z której 15 maja 1918 powstał 8 pułk piechoty Legionów). Rozkazem Rady Regencyjnej z 12 października został awansowany do stopnia porucznika piechoty.

Po zakończeniu wojny i odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty. W 1923 był na stanowisku pełniącego obowiązki komendanta Kadry Batalionu Zapasowego 20 pułku piechoty w Krakowie. W 1924 pełnił służbę w 82 pułku piechoty w Brześciu. 1 grudnia 1924 roku został awansowany do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku w korpusie oficerów piechoty. 22 maja 1925 roku został przeniesiony do 83 pułku Strzelców Poleskich w Kobryniu na stanowisko dowódcy II batalionu.