Szybko zaprzyjaźnili się. Wkrótce do Pjongjangu przyjechała zakochana w Alim Niemka, Elvira Tanzer. Jednak niedługo po rozpoczęciu pracy Lameda, w prywatnej korespondencji, zaczął krytykować system panujący w Korei Północnej, m.in. wskazywał na ogromne ubóstwo społeczeństwa północnokoreańskiego.
We wrześniu 1967 roku podczas bankietu wydanego na cześć pracowników Departamentu opowiedział kilka dowcipów, będących aluzjami do Kim Ir Sena. Trzy dni później został aresztowany przez służbę bezpieczeństwa i osadzony w celi Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Według innego źródła trafił do więzienia po tym, jak skrytykował skuteczność północnokoreańskiej propagandy. Przebywał w więzieniu w bardzo złych warunkach, był poddawany torturom, przesłuchiwano go po 12 godzin bez przerwy, bito i głodzono. W areszcie spędził rok. Po tym czasie areszt zamieniono na domowy i zapewniono, że będzie miał możliwość wyjechania z kraju. Musiał tylko najpierw pożegnać na lotnisku swoją dziewczynę, Elvirę. Po jej odlocie aresztowano Lamedę ponownie. Ali Lameda został skazany na 20 lat ciężkich robót za „sabotaż, szpiegostwo i przemycenie do Korei Północnej zagranicznych agentów”. Osadzono go w jednym z obozów koncentracyjnych (zwanych przez władzę reedukacyjnymi).