Tadeusz Zawodziński (ur. 26 czerwca 1896 w Samarkandzie, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – lekarz ginekolog położnik, docent doktor habilitowany, podporucznik lekarz Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Kazimierza (zm. 1911) i Stefanii z Junosza-Trojan-Piotrowskich (1866–1944). Ukończył gimnazjum im. Mikołaja Reja w Warszawie. Przez 2,5 roku studiował medycynę na Uniwersytecie z Moskwie. W Moskwie działał w POW. U kresu I wojny światowej w lutym 1918 przybył do Warszawy. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Uczestniczył w obronie Lwowa w czasie wojny polsko-ukraińskiej (1918–1919) służąc w składach polskich pociągów pancernych „Piłsudczyk” „Generał Sosnkowski”. Następnie uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Został awansowany do stopnia podporucznika ze starszeństwem z 1 października 1920. W 1921 uczestniczył w III powstaniu śląskim. W 1934 był zweryfikowany w Korpusie Oficerów Sanitarnych Lekarzy z lokatą 18. Ukończył studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego w 1925 uzyskując tytuł doktora. Był uczniem prof. Adama Ferdynanda Czyżewicza. Został zatrudniony w Klinice Ginekologiczno-Położniczej i Chorób Kobiecych Uniwersytetu Warszawskiego (I Klinika Położnictwa i Ginekologii w Warszawie), kolejno jako asystent, adiunkt, docent.