Aby ocalić fabrykę i miejsca pracy za zgodą władz zmieniono profil działalności, rozpoczęto suchą destylację drewna oraz produkcję smoły, terpentyny i węgla drzewnego.
Dwudziestolecie międzywojenne thumb|Robotnicy suszarni, 1927 r. thumb|50 akcji Tomaszowskiej Fabryki Sztucznego Jedwabiu z 1928 roku thumb|Biurowiec TFSJ po remoncie, 2019 rok thumb|Jeden z domów mieszkalnych Michałówka, przedwojennego osiedla wybudowanego przez Tomaszowską Fabrykę Sztucznego Jedwabiu thumb|Piotrkowska 203 w Łodzi. Kamienica Tomaszowskiej Fabryki Sztucznego Jedwabiu Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości zarząd fabryki rozpoczął uzupełnianie brakującego parku maszynowego, zakupiono w Belgii dysze przędzalniczne i 1 lipca 1920 wznowiono produkcję jedwabiu kolodionowego, od 1921 rozpoczęto wytwarzanie jedwabiu wiskozowego. W tym samym roku dyrektorem handlowym został Maksymilian Zand, dzięki któremu rynek zbytu objął Chiny, Australię, Egipt, Czechosłowację, Austrię, Węgry i Rumunię.