Erminio Spalla (ur. 7 lipca 1897 w Borgo San Martino, zm. 14 sierpnia 1971 w Rzymie) – włoski bokser, później aktor filmowy, a także śpiewak operowy, malarz i rzeźbiarz.
Dzieciństwo i młodość Gdy był młodym człowiekiem, jego rodzina przeniosła się z Monferrato do Mediolanu. Podczas I wojny światowej Spalla walczył w szeregach 41 pułku piechoty „Modena”, dochodząc do stopnia sierżanta. Został odznaczony Krzyżem Zasługi Wojennej.
Kariera bokserska Spalla stoczył pierwszą oficjalną walkę bokserską w 1918. W 1919 zwyciężył w wadze półciężkiej na Igrzyskach Państw Ententy w Joinville-le-Pont. W 1920 zdobył tytuł zawodowego mistrza Włoch w wadze ciężkiej, a 20 maja 1923 w Mediolanie wakujący tytuł mistrza Europy, wygrywając z Holendrem Pietem van der Veerem. W obronie tego tytułu zremisował 23 września 1923 z Jackiem Humbeeckiem z Belgii.