Przerwane studia medyczne kontynuował od 1921 na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego i ukończył je uzyskując tytuł naukowy doktora wszechnauk medycznych 27 czerwca 1922. Od tego roku rozpoczął służbę i pracę w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie: jako porucznik lekarz w 1 batalionie sanitarnym oraz zatrudniony na Oddziale Klinicznym Chorób Wewnętrznych Szpitala Szkolnego CWSan., na stanowisku młodszego, później starszego ordynatora. Od 1926 był wykładowcą zajęć praktycznych propedeutyki klinicznej na Wydziale Lekarskim UW i w Szkole Podchorążych Sanitarnych. Od 1936 do 1939 był prowadzącym kursy i wykłady dokształcające dla lekarzy wojskowych. W 1936 uzyskał habilitację (praca pt. Stan anatomiczny i czynnościowy żołądka w gruźlicy płuc) oraz otrzymał nominację na profesora i tytuł veniam legendi w zakresie chorób wewnętrznych. Głównym tematem jego badań była patologia w zakresie układzie krążenia, elektrokardiografia. Był członkiem Towarzystwa Internistów Polskich, w tym prezesem koła warszawskiego od 1938, zasiadał w radzie naukowej Instytutu Badań Lotniczych, od 1937 członkiem korespondentem Francuskiego Towarzystwa Kardiologów, członkiem komitetu redakcyjnego czasopisma „Lekarz Wojskowy”.