Dub, także Dubh, Duff, zainglicyzowany jako Dub MacMalcolm, zwany CzarnymWe współczesnym gaelickim dubh oznacza ciemny, czarny, zwłaszcza w odniesieniu do koloru włosów. (Dub mac Maíl Coluim; zm. 19/20 lipca 966 roku w bitwie pod Forres lub 967) – król Szkocji (zwanej wówczas Albą) w latach 962-966 (lub według mniej popularnej wersji 961/2–967). Prawdopodobnie władał też całością lub częścią królestwa Strathclyde, prawdopodobnie wchłoniętego w latach 40. X wieku przez Szkocję.
Na temat jego panowania posiadamy bardzo mało informacji, gdyż obszerne źródła w rodzaju opisów XIV-wiecznego kronikarza Jana z Fordun zawierają wiele elementów baśniowych i apoteozę władcy. Dub był synem Malcolma I, króla w latach 943–954 i bratem Kennetha II, panującego od 971 do 995. W 962 roku król Indulf, syn Konstantyna II (panował 900–943), poległ w walce z wikingami w bitwie pod Bauds. Wiadomo, że podczas jego pięcioletniego panowania zmarł biskup Fothach, prawdopodobnie z St Andrews lub Dunkeld.