Nadmienić należy, iż poważny wpływ na zasady kształcenia i szkolenia miały warunki funkcjonowania saperów armii polskiej we Francji, jak również fakt, iż wojenny proces edukacyjny odbywał się w skróconym czasie i zawężonym zakresie. W myśl francuskich zasad szkoleniowych, Szkoła Podchorążych Saperów przygotowywała absolwentów wyłącznie do dowodzenia plutonem saperów. Dopiero od połowy marca 1940 roku, po wprowadzeniu przez polskie władze wojskowe nowych programów do szkolenia dowódców nastąpiły poważne zmiany w kształceniu podchorążych. Oprócz kształcenia specjalistycznego większą uwagę zaczęto zwracać na problemy wychowania wojskowego oraz kształtowania cech dowódczych. Podkreślano, że dowódca plutonu saperów jest mózgiem, sercem i nerwem pododdziału, a pododdział wart jest tyle, ile wart jest jego dowódca.
Pierwszy kurs Szkoły Podchorążych Saperów rozpoczęty 20 grudnia 1939 roku zakończony został 25 maja 1940, a ukończyło go 50 podchorążych. Jednocześnie 1 maja 1940 roku rozpoczął się II kurs szkoły, w którym uczestniczyło 40 podchorążych. Przerwano go 17 czerwca w związku z prowadzonymi działaniami wojennymi. 18 czerwca nastąpiła ewakuacja szkoły polskim statkiem „Batory” do Wielkiej BrytaniiKształcenie kadr oficerskich wojsk inżynieryjnych w latach 1924 – 1994 s. 61-63Saperzy w Służbie Polsce, s.