W 1965 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, zaś w 1972 roku został profesorem zwyczajnym.
Był specjalistą w zakresie teorii mechanizmów i maszyn ze szczególnym ukierunkowaniem na dynamikę maszyn wirnikowych, współtwórcą w Polsce dyscypliny naukowej: teoria mechanizmów i maszyn oraz twórcą łódzkiej szkoły dynamiki maszyn wirnikowych. Wypromował kilkunastu doktorów. Autor lub współautor licznych książek i skryptów. Do najważniejszych książek należy podręcznik pt. „Teoria maszyn i mechanizmów” wydany w 1965 roku, który doczekał się czterech wznowień oraz podręcznik pt. „Drgania i dynamika maszyn”.
Był członkiem Komitetu Budowy Maszyn PAN, Łódzkiego Towarzystwa Naukowego, IME-Londyn. Był współzałożycielem International Federation Theory of Machines and Mechnisms (IFToMM) oraz Polskiego Towarzystwa Mechaniki Teoretycznej i Stosowanej (PTMTiS), pełniąc także funkcję przewodniczącego Zarządu Głównego PTMTiS w latach 1976-1978 i przez 10 kadencji funkcję przewodniczącego Oddziału Łódzkiego tego Towarzystwa. Pełnił funkcję kierownika Katedry, zastępcy dyrektora Instytutu Mechaniki Stosowanej PŁ.