Zależność tę w logice tradycyjnej opisuje tzw. prawo odwrotnego stosunku treści do zakresu pojęcia: im bogatsza jest intensja danego pojęcia, tym węższa staje się jego ekstensja. Na przykład pojęcie „zwierzę” ma szerszą ekstensję niż pojęcie „ssak”, ponieważ obejmuje większą liczbę obiektów. Pojęcie „ssak” ma jednak bogatszą intensję, ponieważ zawiera więcej cech i warunków określających, co należy do jego zakresu.
Nie należy utożsamiać tego rozróżnienia bez zastrzeżeń z przeciwstawieniem konotacji i denotacji. W tradycyjnej logice intensję wiązano niekiedy z treścią lub konotacją pojęcia, a ekstensję z jego zakresem, jednak we współczesnej semantyce formalnej i filozofii języka terminy te są używane w bardziej technicznych znaczeniach.
Frege i Carnap Współczesne ujęcie intensji i ekstensji wiąże się z rozróżnieniem wprowadzonym przez Gottloba Fregego między sensem (niem. Sinn) a znaczeniem lub nominatem (niem. Bedeutung). Ważną rolę w technicznym ujęciu tych pojęć odegrał Rudolf Carnap, zwłaszcza w pracy Meaning and Necessity (1947), w której rozwijał semantykę modalną i analizę znaczenia w kategoriach intensji i ekstensji.