Panowanie Początek rządów upłynął pod naciskami baronów (zwłaszcza Artale I Alagona), którzy nawet po dojściu Fryderyka do lat sprawnych starali się sprawować nad nim kontrolę. Dalsze lata upłynęły pod znakiem walk z Królestwem Neapolu oraz epidemii czarnej śmierci. W 1356 roku Joanna I, królowa Neapolu najechała Palermo i Messynę, co zachęciło Fryderyka do szukania sojuszu w Aragonii i poślubienia tamtejszej księżniczki. 25 grudnia 1369 roku wydał edykt nakazujący żydom nosić specjalną czerwoną przepaskę - kobietom na biuście, mężczyznom pod brodą. W 1373 roku doszedł do porozumienia z papieżem Grzegorzem XI, który uznał go królem Trinacrii. Było to potwierdzenia traktatu z Katanii (1347), zawartego przez jego brata, a niepodpisanego przez papieża Klemensa VI. Fryderyk III zmarł w 1377 roku, pozostawiając tylko jedną córkę, Marię. O władzę zaczęła się starać główna linia dynastii barcelońskiej, a ostatecznie jej przedstawiciel Marcin I Młodszy w 1389 roku został jej mężem i władcą Sycylii na mocy iure uxoris.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Fryderyk III Sycylijski · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.