Ponieważ samolot był ogólnie oceniany pozytywnie i w szkołach latania potrzebnych było więcej samolotów, 9 stycznia 1918 zamówiono 400 następnych samolotów tego typu w nieco poprawionej wersji S-4C. Główne różnice polegały na zmienionym systemie kontroli lotek używającym wałków skrętnych i popychaczy wzorowanych na systemie sterowym używanym w samolotach Nieuport. Nielubiane silniki Gnome zostały zastąpione następne licencyjnymi Le Rhône C-9 o mocy 80/90 KM budowanymi w Stanach Zjednoczonych przez United Switch and Signal Company - ten silnik zużywał niecałe cztery litry oleju na godzinę. W samolotach wprowadzono także możliwość zainstalowania pojedynczego karabinu maszynowego Marlin. Z tego zamówienia, pierwszych 50 maszyn używało jednak silników Gnome z powodu niedostępności preferowanego Le Rhône (numery seryjne Armii 41359/408), silnik Le Rhône użyto dopiero w pozostałych 350 samolotach (n/s 38633/982).
Wraz ze wzrastającym amerykańskim wysiłkiem wojennym wzrosło zapotrzebowania na samoloty szkolne. W sierpniu 1918 zamówiono następnych 150 samolotów w wersji C, a 4 października następnych 500, ale już 2 grudnia zamówienia zostały anulowane.