Najpóźniej, bo w roku 1940, zlikwidowano znikające działa w Szwajcarii, gdzie sześć dział 120 mm służyło do obrony fortyfikacji górskich.
Pierwsze takie konstrukcje stosowano w działach oblężniczych, ale z biegiem czasu zaczęto ich używać w bateriach stacjonarnych, przede wszystkim obrony wybrzeża. Zwykle były obniżane poza parapet siłą własnego odrzutu, zaś przed kolejnym strzałem obsługa przesuwała mechanicznie środek ciężkości działa ku przodowi, a układ sprężynowy podnosił je z powrotem do pozycji strzeleckiej. W niektórych znikających działach stosowano w tym celu sprężone powietrze, a kilka skonstruowano tak, by były podnoszone przy użyciu paryInstalacje obronne Sandy Hook.
Historia Wynalazcą znikających dział był w latach sześćdziesiątych XIX wieku brytyjski oficer Alexander Moncrieff, który wykorzystał swe spostrzeżenia z okresu wojny krymskiej, by usprawnić istniejące lawety dział tak, by móc podnosić działa ponad parapet po załadowaniu za osłoną. Kluczem pomysłu było zastosowanie przeciwwagi i systemu sprężyn.