mały|Szczeciński pomnik Bartolomeo Colleoniego: zdemontowany i wywieziony do Warszawy w 1948 r. Rewindykowany w 2001 r. Opuszczone w 1945 przez uciekającą przed frontem ludność niemiecką terytoria Rzeszy Niemieckiej, przyznane na konferencji poczdamskiej Polsce, stały się miejscem powszechnego szabrownictwa – zawłaszczania mienia ze zniszczonych lub opuszczonych domów, sklepów czy fabryk.
Obok szabru indywidualnego istniała też jego „urzędowa” formaTeresa Kulak, Wrocław, z serii A to Polska właśnie, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 1997, s. 280, ., polegająca np. na wywożeniu z nieczynnych fabryk parku maszynowego przez przybywające z zakładów rdzennej Polski w poszukiwaniu niezbędnych maszyn i części ekipy ich pracowników, zaopatrzone w stosowne zezwolenia. Ponieważ szaber ten utrudniał uruchamianie pozostawionych przez Niemców zakładów i instalacji, funkcjonujące władze lokalne kontrolowały treść i legalność przedstawianych dokumentów. Z procedur tych wyłączeni byli Sowieci masowo demontujący maszyny i wyposażenie z wielu zakładów znajdujących się na terytorium przyznanym Polsce (np. z późniejszego Pafawagu, Stoczni Gdańskiej czy wybudowanych w czasie wojny przez Niemców zakładów Dynamit A. Nobel AG w Bydgoszczy)Michał Pszczółkowski, Betonowa tajemnica. Fabryki materiałów wybuchowych DAG, Muzeum Okręgowe im.