Ponadto opracował nową strukturę opodatkowania, która była korzystna dla jego poddanych i dzięki temu dostarczała mu niezawodne przychody. Około 1840 jego majątek w gotówce wart był od 80 do 300 tysięcy talarów Marii Teresy. W czasie jego rządów doszło do modernizacji i gospodarczego rozwoju Szeua. Popierał rozwój rzemiosła artystycznego i nagradzał najlepszych rzemieślników, dlatego wielu z nich ściągało do stabilnego politycznie Szeua z całej Etiopii, ogarniętej wewnętrznym chaosem. W 1830 roku Szeuę nawiedziła epidemia cholery, trwająca dwa lata. Wskutek choroby zmarło dwie trzecie zarażonych poddanych w pałacu króla. Rozprzestrzenienie się cholery było spowodowane klęską głodu, jaka nastąpiła w 1829. Sahle Syllasje w odpowiedzi na powszechny głód, udostępnił królewskie magazyny z żywnością dla potrzebujących.
Polityka zewnętrzna Sahle Syllasje wykorzystywał dyplomację w rozstrzyganiu konfliktów z buntowniczymi ludami – Amhara i Oromo, aby odsunąć od siebie zagrożenie militarne. Syllasje udzielił pomocy plemieniu Abichu Oromo, zagrożonego przez inny odłam, Tulama Oromo. Tych ostatnich król Szeua pokonał w latach dwudziestych XIX wieku. Po tym zwycięstwie odbudował Debre Berhan, oraz inne miasta spalone uprzednio po najeździe Oromo.