Dusza z ciała wyleciała – średniowieczna XIV wieczna pieśń zaduszna w języku polskim.
Pochodzenie Pieśń nazwana została od incipitu, który w oryginalnej postaci brzmi: „Dusza z cieła wylecieła”. Zachowała się w jednym zapisie włączonym w tekst większego utworu Skarga umierającego, zwanego też "Skargą wrocławską". Zamieszony był on w łacińskim manuskrypcie kaznodziejskim (rękopis Biblioteki Kapitulnej we Wrocławiu, sygn. 2, k. 12—12v). Odnotowana została prawdopodobnie w latach 1461—1470. Skryptorem i pierwszym właścicielem kodeksu był anonimowy duchowny świecki związany z katedrą wrocławską.
W tekście obecne są naleciałości czeskie (np. cieła zamiast ciała, stałe zamiast stała), co wskazuje, że autor mógł pochodzić z pogranicza śląsko-morawskiego.
Innym tropem świadczącym o pochodzeniu wschodnim jest zachowana w tradycji pieśń "Dusza z tieła wylietieła" wykonywana m.in. przez śpiewaczki z Dobrywody z Podlasia.
Pieśń należy do popularnych w średniowiecznej Europie motywów przedstawiających lament grzesznika w chwili śmierci. Zachowała się jako końcowa część scenariusza widowiska parateatralnego, zawierającego udramatyzowaną wersję Skargi umierającego. W scenariuszu utwór dopełniony jest didaskaliami (np. „K niej przyszedł Święty Piotr a rzeknęcy”).