W 1793, pomimo braku potrzebnego doświadczeniaChristopher Hibbert, Wellington, Warszawa 2001, s. 23, został mianowany dowódcą wojsk brytyjsko-hanowerskich stacjonujących w Holandii. Po zdobyciu Valenciennes rozpoczął oblężenie Dunkierki. Pokonany wycofał się z resztką swoich oddziałów do Wielkiej Brytanii. Mimo niepowodzeń w walce szybko awansował. W 1795 został mianowany marszałkiem, zaś w 1799 uczyniono go dowódcą wojsk brytyjsko-rosyjskich. Walczył ponownie na ziemiach holenderskich. Ponownie pokonany został 18 października i zmuszony do kapitulacji w Alkmaarze.
Przypisy
Literatura Mariusz Misztal, Królowa Wiktoria, Wrocław 2010. Christopher Hibbert, Wellington, Warszawa 2001.
Kategoria:Dynastia hanowerska Kategoria:Brytyjscy marszałkowie polni Kategoria:Odznaczeni Orderem Gwelfów Kategoria:Odznaczeni Orderem Łaźni Kategoria:Odznaczeni Orderem Podwiązki Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Patryka Kategoria:Niemieccy wolnomularze Kategoria:Brytyjscy wolnomularze Kategoria:Urodzeni w 1763 Kategoria:Zmarli w 1827 Kategoria:Następcy tronu Kategoria:Pochowani w kaplicy św. Jerzego w Windsorze Kategoria:Ludzie urodzeni w Londynie