Teodor Toeplitz w artykule opublikowanym w kwartalniku „Mieszkanie, Dom, Osiedle” w relacji z Wuwy, w której skupił się jedynie na ocenie domów wielorodzinnych wytyka projektowi przede wszystkim niefunkcjonalność, napisał w niej tak: Próbę Radinga stworzenia nowego typu domu wielomieszkaniowego należy uważać za nieudaną. Wprawdzie dom ten o 3-ch poziomach należy traktować pg pierwotnego projektu autora, jako niedokończony dom wieżowy 10-poziomowy, ale nawet takie jego ujęcia nie uzasadni wielkich przestrzeni zmarnowanych na wejścia, klatkę schodową, korytarze. Nic też nie może uzasadnić planu dopuszczającego istnienie pokoi dziecinnych, mających okna na świetlik i to na północ zwrócone; albo alkowy bez bezpośredniego dostępu światła dziennego, wentylowanej przez sąsiedni pokój mieszkalny.
Z kolei Edgar Norwerth na łamach czasopisma „Architektura i Budownictwo” w swojej obszernej relacji z wystawy krytykował zarówno funkcje jak i formę budynku. Opisał go tymi słowami: „Volkswohn-hochhaus” prof. A. Rading'a, który z różnych przyczyn nie osiągnął zamierzonej pierwotnie wysokości, jest eksperymentem rozłożenia ośmiu minimalnych mieszkań przy jednej klatce schodowej z połączeniem ich szerokim korytarzem, mającym służyć jako pomieszczenie do ogólnego użytku.