Zakończyły się one niepowodzeniem; obie struktury funkcjonowały nadal niezależnie od siebie.

W 1951 emigrował do Nowego Jorku razem z całym Synodem Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji. Od 1956 zajmował się wydawaniem oficjalnego organu prasowego Cerkwi Zagranicznej, „Cerkownej żyzni”.

Odegrał znaczącą rolę w ukształtowaniu się skrajnie krytycznego stanowiska Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji wobec Patriarchatu Moskiewskiego i ekumenizmu na przełomie lat 50. i 60. XX wieku. Z jego inicjatywy w 1959 Sobór Biskupów Cerkwi Zagranicznej ustanowił obowiązek składania przez byłych kapłanów Patriarchatu Moskiewskiego, przechodzących w jej jurysdykcję, uroczystego wyrzeczenia się „bezprawnych działań” hierarchii Cerkwi rosyjskiej. Po wstąpieniu przez Rosyjski Kościół Prawosławny do Światowej Rady Kościołów oskarżył Cerkiew rosyjską o „herezję ekumenizmu”. W 1960 otrzymał godność protoprezbitera.

W 1964 w Nowym Jorku udzielił ślubu Michałowi Goleniewskiemu, samozwańcowi podającemu się za uratowanego z egzekucji rodziny carskiej cesarzewicza Aleksego.