thumb|Moneta konsekracyjna (antoninian) Maksymina Traka wybita ku czci Cecylii Pauliny Konsekracyjne monety (od łac. cōnsĕcrātĭō – święcenie, poświęcenieSłowo to jednak oznacza również ubóstwienie, apoteozę (Słownik łacińsko-polski. Opr. K. Kumaniecki. Warszawa: PWN, 1975, s. 115).) – w starożytnym Rzymie monety emitowane pośmiertnie dla upamiętnienia deifikacji cesarza lub członka jego rodziny.
Były to monety o różnych nominałach wybijane specjalnie dla podkreślenia i propagowania ubóstwienia (apoteozy) zmarłego cesarza bądź członka rodu panującego. Wyróżniały się charakterystycznymi przedstawieniami rewersowymi oraz inskrypcjami awersu i rewersu. Zwyczajowo wokół podobizny cesarza na awersie umieszczano określenie Divus (Augustus) (niekiedy Divo), a dla jego małżonki Diva (Augusta).