Pracę doktorską obronił w 1954.
W 1952 założył własną pracownię.
Otto przez wiele lat wykładał na uniwersytetach. W 1961 na berlińskim Uniwersytecie Technicznym założył grupę badawczą zajmującą się biologią i budownictwem. W 1964 został mianowany profesorem zwyczajnym na Uniwersytecie w Stuttgarcie, w 1991 przeszedł na emeryturę. Był założycielem także Instytutu Konstrukcji Lekkich i Koncepcyjnych na tym samym uniwersytecie.
W 1971 r. nowojorskie MoMA zorganizowało monograficzną wystawę, na której prezentowano prace Frei Otto. mały|Pawilon RFN na Expo 1967 mały|Stadion olimpijski w Monachium Najbardziej znane realizacje Otto to głównie zadaszenia obiektów sportowych i pawilonów - m.in. zadaszenia parku olimpijskiego na olimpiadę w Monachium w 1972 r., pawilonu niemieckiego na Expo 1967 czy pawilonu japońskiego na Expo 2000 (we współpracy z Shigeru Banem).
Przypisy
Bibliografia Biography, pritzkerprize.com. Media release, pritzkerprize.com.
Kategoria:Laureaci Nagrody Pritzkera Kategoria:Laureaci Nagrody Wolfa w dziedzinie sztuki Kategoria:Laureaci Praemium Imperiale Kategoria:Niemieccy architekci Kategoria:Ludzie urodzeni w Chemnitz Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Technicznego w Berlinie Kategoria:Urodzeni w 1925 Kategoria:Zmarli w 2015