Oblatywacze wojskowi ocenili, że samolot był łatwy do kołowania na ziemi, dobrze startował i miał dobre właściwości pilotażowe w powietrzu. Negatywnie oceniono bardzo ciasny kokpit i bardzo ograniczone pole widzenia pilota bezpośrednio do przodu, które było zasłonięte centralnie zamontowaną chłodnicą silnika. Skrytykowano także bardzo trudne serwisowanie samolotu i liczne przecieki w zbiornikach paliwa wynikające z ich skomplikowanych kształtów. Wyciekające paliwo i olej zbierały się w dolnej części kadłuba i powodowały korozję drewnianych części kadłuba po zaledwie 10 godzinach w powietrzu. Innym przedmiotem krytyki była skomplikowana chłodnica i bardzo skomplikowany system paliwowy. Za poważną wadę uznano znaczne wibracje kadłuba. W odpowiedzi na uwagi USAAS, w czwartym prototypie oznaczonym numerem seryjnym 40095 przeprowadzono szereg modyfikacji. Kokpit został nieco powiększony poprzez jego przedłużenie, zamontowana na środku kadłuba chłodnica została nieco przesunięta w prawo i wzmocniono konstrukcję kadłuba. Zmodyfikowano także instalację paliwową, ale nadal była ona przedmiotem wielu problemów. Modyfikacje zwiększyły masę samolotu o około 130 funtów (ok. 60 kilogramów) i negatywnie wpłynęły na zwrotność samolotu.