Pomiędzy 1946 a 1947 pracował nad rozpoznawczym znaczeniem bakteriofagów w durze brzusznym i czerwonce, a następnie przy pomocy samodzielnie skonstruowanego przyrządu badał najlepsze warunki dla wzrostu bakteriofagów. Tworząc Instytut Medycyny Morskiej i Tropikalnej zgromadził grono naukowców, którzy przed 1939 byli uznanymi ekspertami w różnych dziedzinach m.in. Abdona Stryszaka i Zbigniewa Kozara. W 1948 należał do grona założycieli Polskiego Towarzystwa Parazytologicznego, gdzie pełnił funkcję pierwszego prezesa (do 1953). Rok później ogłosił pracę „Badania nad taktycznymi ruchami cząsteczek bakteriofagowych”, w tym okresie rozpoczął prowadzenie badań epidemiologicznych nad zanieczyszczeniem rzeki Wisły oraz wód Zatoki Gdańskiej. Podjął próby hodowli Trypanosoma equiperdum i Leishmania tropica (swoje wyniki opublikował w 1953). Rozszerzył zakres badań o wirusologię, zorganizował wówczas pracownię gdzie badał wirusy grypy i żółtaczki zakaźnej, a następnie wirusy neurotropowe odpowiedzialne za zapalenie mózgu. Na potrzeby badań nad poliomyelitis rozpoczął pierwszą w Polsce metodę hodowli wirusów na tkankach, to doświadczenie sprawiło, że całkowicie zmienił kierunek swoich dokonań naukowych.