Dirk VII (także Teodoryk VII; ur. ok. 1141, zm. 4 listopada 1203 w Antiochii) – jedenasty hrabia Holandii z rodu Gerolfingów od 1190 roku do swojej śmierci.
Pochodzenie Był najstarszym synem Florisa III (Florencjusza III; panował 1157–1190) oraz Ady z Huntingdon, córki Henryka Szkockiego (syna króla Szkocji Dawida I Świętego) oraz Ady z Warenne, a zarazem siostry szkockich monarchów, Malcolma IV i Wilhelma I Lwa. Objął władzę po śmierci swego ojca w 1190, gdy ten udawał się wraz z Fryderykiem I Barbarossą na III wyprawę krzyżową.
Relacje z cesarzem Cesarz Henryk VI Hohenstauf musiał szukać sojuszników, aby zwyciężyć pretendenta do tronu Henryka Lwa i niepodzielnie zapanować. Z tej przyczyny przyznał prawo pobierania ceł z miejscowości Geervliet, a także przekazał mu Grote Waard (Dordrecht i okolice) kosztem biskupstwa Utrechtu. Wprowadził on również prawo salickie w hrabstwie Holandii, które pozwalało dziedziczyć tron kobietom - co sprzyjało posiadającemu dwie córki Dirkowi. W 1196 roku na krótko podporządkował sobie biskupstwo Utrechtu, którego został świeckim zarządcą. Spowodowało to bunt hrabiego Geldrii Ottona I, który został pokonany pod Grebbeberg. Wkrótce biskupem Utrechtu został duchowny Dirk van Are, co załagodziło spór.