W ten sposób rozwijane było osadnictwo żydowskie w Palestynie. Ściśle współpracowali z Żydowskim Funduszem Narodowym, kupując grunty od różnych podmiotów, aby w ten sposób zapobiec wzrostowi cen z powodu wzrostu popytu na ziemię. Cała sytuacja zaczęła się gwałtownie pogarszać w 1914 roku, gdy wraz z wybuchem I wojny światowej władze tureckie wprowadziły liczne ograniczenia i represje wobec Żydów w Palestynie. W 1915 roku Chankin został przesiedlony do Anatolii. W wyniku wojny, w 1918 roku cała Palestyna przeszła pod panowanie Brytyjczyków, którzy w 1922 roku formalnie utworzyli na tym obszarze Mandat Palestyny. Stworzyło to korzystne warunki dla rozwoju osadnictwa żydowskiego. Chankin powrócił i bardzo szybko wznowił swoją pracę. W 1920 roku wynegocjował z rodziną Sursok z Bejrutu warunki zakupu znacznych ilości ziemi w Dolinie Jezreel. Po zakończeniu negocjacji okazało się, że w rzeczywistości nie ma pieniędzy na sfinansowanie zakupu. Dopiero interwencja Chaima Weizmana zmusiła Żydowski Fundusz Narodowy do wyłożenia pieniędzy na ten zakup. Ziemie te stały się miejscem powstania wielu kibuców i moszawów, w tym Nahalal, Ginnegar, Kefar Jehoszua, Gewa, Tel Josef i Bet Alfa. Większość z tych gruntów była podmokła i bagienna, i z tego powodu uznawana przez Arabów za bezwartościową.