Na początku XX wieku, w 1901, przeprowadzono kolejną restaurację pałacu pod kierunkiem architekta Engelhardta Gansela z Bolesławca, m.in. autora wiaduktu kolejowego w Bolesławcu. Nowa rezydencja w dalszym ciągu była założona na planie kwadratu i posiadała wewnętrzny dziedziniec, ale dobudowano nowe wejścia w elewacji frontowej i od strony parku. Elewacje boczne wyposażono w balkony, a wiele wnętrz zyskało sklepienia kolebkowe. W czasie I wojny światowej gips wykorzystywany był do wyrobu kwasu siarkowego, gipsu chirurgicznego i jako materiał budowlany do budowy fortyfikacji. W okresie międzywojennym w Niwnicach wydobywano nawet 25 tys. ton gipsu rocznie. W 1937 majątek znajdował się w posiadaniu Alfreda von Wietersheim, który utrzymał produkcje gipsu, jednak zaniechał hodowli owiec koncentrując się natomiast na trzodzie chlewnej. W rękach tej rodziny majątek pozostał aż do końca II wojny światowej. Aby utrzymać wysokie tempo wydobycia gipsu, podczas II wojny światowej do pracy w kopalni i zakładzie przetwórczym sprowadzono francuskich i radzieckich jeńców wojennych.