Od 1987 roku zajmował się nadprzewodnictwem wysokotemperaturowym – opracował technologię otrzymywania grubych nadprzewodzących warstw z fazy ciekłej ceramiki (patent 2696 wyprzedzający opracowanie analogicznej technologii przez naukowców w USA) i nowego kompozytowego materiału nadprzewodzącego Ag-ceramika (patent 278192 w 1989 roku) oraz teorię magnesowania nadprzewodników ceramicznych. Prowadzi pracę z zakresu teorii magnesowania nadprzewodników; współpracuje w tym zakresie z Instytutem Fizyki PAN w Warszawie, Instytutem Fizyko-Technicznym Ukraińskiej Akademii Nauk, Instytutem Elektrotechnicznym w Petersburgu, University of Cambridge – IRC in Superconductivity. W latach 1989–1992 był przedstawicielem Polski w Komitecie Naukowych Badań Nadprzewodnictwa w Moskwie.
Jest autorem ponad 93 prac i opublikowanych referatów, autorem 17 patentów. Jest twórcą szkoły materiałoznawstwa elektrotechnicznego w Politechnice Łódzkiej. Wypromował 8 doktorów, w tym jeden z nich uzyskał habilitację. Jest współautorem skryptów: Laboratorium Elektrotechniki Ogólnej i Laboratorium materiałoznawstwa elektrotechnicznego.
W latach 1990–1996 pełnił funkcję prodziekana do spraw studenckich Wydziału Elektrotechniki i Elektroniki PŁ, będąc inicjatorem reformy systemu nauczania na wydziale.