thumb|left|220px|Pałac w Dukorze.Akwarela N. Ordy z 1876 r thumb|left|Brama wjazdowa i oficyny w 1914 r. thumb|left|Brama wjazdowa do parku i stajnie, 2014 r. thumb|240px|Michał Kazimierz Ogiński, po 1791 roku, ze zbiorów Muzeum Narodowego thumb|240px|Portret Leona Oztorpa z 1830 roku, ze zbiorów Muzeum Narodowego w Warszawie Dukora (biał. i ros. Дукора) – wieś na Białorusi, w rejonie puchowickim obwodu mińskiego, około 37 km na południowy wschód od Mińska, nad rzeką Świsłoczą.
Miasto magnackie położone było w końcu XVIII wieku w powiecie mińskim województwa mińskiegoВялікі гістарычны атлас Беларусі Т.2, Mińsk 2013, s. 101..
Historia Miasteczko i dobra Dukora należały niegdyś do Sapiehów, później Zawiszów (w XVI wieku) i Ogińskich. Hetman Michał Ogiński roztrwonił te ogromne włości. Administratorami majątku byli: Stanisław Moniuszko (dziad słynnego kompozytora) i Franciszek Osztorp, syn osiadłego w Polsce żołnierza szwedzkiego armii Karola XII. Obaj doprowadzili do tego, że Ogiński był zmuszony sprzedać im majątek w zamian za zobowiązania wobec nich. W 1791 roku Moniuszko i Osztorp podzielili między siebie majątek. Dukora przypadła Osztorpowi. W ramach rozliczeń Moniuszko wzniósł w Dukorze wspaniały kościół, co spowodowało ustanowienie tu osobnej parafii dukorskiej.