W 1921 wstąpił do łotewskiej służby zagranicznej, pełniąc m.in. funkcję sekretarza i kierownika Wydziału Wschodniego Ministerstwa Spraw Zagranicznych (1921-1923), radcy ambasady w Moskwie (1923-1930), jednocześnie konsula generalnego w Leningradzie (1925-1930), p.o. dyr. departamentu administracyjno-prawnego MSZ (1931), oraz konsula generalnego w Gdańsku (1931-1940). W tym okresie m.in. pełnił funkcję miejscowego dziekana korpusu konsularnego (1939), i opiekował się grupą obywateli łotewskich pochodzenia żydowskiego. Następnie przeszedł na emeryturę – mieszkał kolejno – w Gdańsku (1944), w klasztorze protestanckim w Cannes i Le Creusot, w departamencie Saony i Loary.
Żona – Helēna Tangijeva-Birzniece (1907-1965), była primabaleriną.
Odznaczenia Wielki Oficer Orderu Chrystusa (Portugalia, 1931)
Zobacz też Konsulat Łotwy w Gdańsku
Przypisy
Bibliografia Rihards Treijs: Diplomāts un balerīna vienās kamanās, 31 marca 2008, [w:] Eriks Jekabsons: Przedstawicielstwa Konsularne Republiki Łotewskiej w Wolnym Mieście Gdańsku (1920-1939) oraz