W roku 1971 seabees rozpoczęli prace nad największym swym przedsięwzięciem w czasach pokoju. Było to przysposobienie wyspy Diego Garcia na Oceanie Indyjskim dla bazowania sił zbrojnych USA. Wykonanie zadania zajęło jedenaście lat, a jego koszt sięgnął 200 milionów USD. Powstała wówczas baza była w stanie obsługiwać największe okręty US Navy i wszelkiego typu samoloty. Swej przydatności baza na Diego Garcia dowiodła, gdy w sierpniu 1990 roku wojska Iraku dokonały inwazji na Kuwejt i rozpoczęły się działania w ramach wojny w Zatoce, a przede wszystkim operacji Desert Storm.
Gdy zakończyła się „zimna wojna” świat stanął przed nowym wyzwaniem, jakim stał się terroryzm. Seabees stali się znów potrzebni w wielu strategicznie ważnych miejscach, jak Diego Garcia, Guam, Okinawa, bazy US Navy i USMC w Japonii, na Filipinach, Portoryko, Guantanamo, w Gwatemali, stacje obsługi atomowych okrętów podwodnych w Holy Loch Refit Site One w Szkocji, bazy Rota w Hiszpanii, Neapolu, czy w zatoce Suda na Krecie. Prace konstrukcyjne wykonane przez seabees w Naval Air Station Sigonella na Sycylii pozwoliły przekształcić niewielką placówkę w główną bazę lotniczą Szóstej Floty US NavyW.J. Holland, The Navy, 2000, s. 193..