pięć jego prac zostało wystawionych w ramach Armory Show, był też jednym z szesnastu artystów amerykańskich, których twórczość zaprezentowano w 1916 roku na Forum Exhibition of Modern American Painters. Pomimo uczestnictwa w kolejnych wystawach, w tym indywidualnych przez kolejnych dziesięć lat Bluemnerowi nie udało się sprzedać zbyt wielu obrazów, więc żył wraz z rodziną niemal w ubóstwie. W 1926 roku, po przedwczesnej śmierci żony, Liny Schumm Bluemner przeniósł się do South Braintree w stanie Massachusetts. W ciągu następnych paru lat miał kilka znaczących, indywidualnych wystaw w nowojorskich Whitney Studio Galleries i w Marie Harriman Gallery. Ogarnięty przygnębieniem i poczuciem winy zwracał się coraz bardziej w stronę emocjonalnej symboliki koloru, porzucając kraciasty styl Mondriana na rzecz bardziej naturalistycznych pejzaży. Częstymi tematami w tym okresie były u niego dom i drzewa oraz wschody i zachody słońca i księżyca. Nadal eksperymentował z nowymi technikami a jego obrazy olejne, odznaczające się jasną paletą i lśniącą powierzchnią, zyskały uznanie krytyków. Chociaż artysta cieszył się szacunkiem i dużo wystawiał, sprzedaż obrazów często przedstawiała się skromnie. Niestabilna sytuacja gospodarcza i zmiana gustów publiczności dodatkowo przyczyniły się do jego niepewnej sytuacji finansowej.