Do 1939 pełnił funkcję prezesa Centralnego Związku Przemysłowców we Lwowie.

W II Rzeczypospolitej nadal zajmował się produkcją konserw wspólnie z synem Zygmuntem, który objął nad nią kierownictwo i od lutego 1935 prowadził spółkę akcyjną „Fabryka Konserw we Lwowie” (jego poprzednikiem był Tadeusz Höflinger). Wcześniej, w 1924 obchodzono uroczystość 50-lecia istnienia fabryki. W 1930 donoszono o upadłości fabryki. W 1931 Jan był likwidatorem jego spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Fabryka konserw Ruckerów była uważana za największą prywatną tego typu po I wojnie światowej (na przełomie 1938/1939 było w niej zatrudnionych 500-600 pracowników).

W 1932 otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.

Zamieszkiwał przy ulicy Listopada 20 we Lwowie, Zyblikiewicza 27. Jego żoną została Stefania, z domu Markheim (1860-1945). Ich dziećmi byli Zygmunt i Maria (po mężu Nahtik). Po wybuchu II wojny światowej oboje przenieśli się do Krosna. Tam zmarli oboje w 1945.

W 1965 w Nowym Jorku została wydana publikacja pt. Wspomnienia o Lwowie.