thumb|300px|Niemiecki ogrodowy pustelnik (schyłek XVIII w.) Ogrodowi pustelnicy lub pustelnicy ozdobni – eremici, którzy mieszkali w zbudowanych z rozmysłem pustelniach, sztucznych ruinach, grotach lub skalnych ogrodach na terenie posiadłości bogatego właściciela ziemskiego. Zjawisko występowało głównie w XVIII wieku w państwach Europy Zachodniej. Pustelnicy tacy byli nakłaniani do ubierania się jak druidzi i by byli zawsze na miejscu, gdzie opiekowano się nimi, karmiono, pytano o radę, albo oglądano dla zabawy.
Historia Profesor Gordon Campbell z Uniwersytetu Leicester pisze, że jednym z pierwszych był Franciszek z Paoli, który w początkach XV wieku mieszkał jako pustelnik w grocie na terenie posiadłości własnego ojca. Później został powiernikiem i doradcą króla Karola VIII. Od tego czasu na dworach książąt i innych wielmożów Francji budowano często małe kaplice lub inne budynki, gdzie zamieszkiwali pobożni pustelnicy. Według Campbella pierwszą znaną posiadłością z pustelnią (na którą składały się domek i kapliczka w ogrodzie) był zamek Gaillon w Górnej Normandii, odnowiony w XVI wieku przez kardynała Karola de Bourbon.