Heweliusz jako jedyny astronom obserwował gwiazdę przez trzy lata i jako jedyny dostrzegł trzecie pojaśnienie gwiazdy. Łącznie znanych jest 46 zapisanych obserwacji jasności tego obiektu.
Heweliusz i francuski astronom Jean Picard dokonali bardzo dokładnych pomiarów położenia obiektu względem innych jasnych gwiazd i wielu astronomów przez następne stulecia próbowało bezskutecznie odnaleźć ponownie tę gwiazdę lub pozostałość po niej. Udało się to dopiero Michaelowi Sharze, Anthony’emu Moffatowi i Ronaldowi Webbinkowi w 1982, 312 lat po jej zaobserwowaniu.
Charakterystyka Odtworzona z XVII-wiecznych obserwacji krzywa jasności obiektu jest unikatowa wśród innych znanych nowych. Żadna inna znana nowa obserwowana później nie była aż tak dobrze widoczna nieuzbrojonym okiem. Znane są inne powolne nowe z bardzo dużymi fluktuacjami jasności w pobliżu ich minimów, ale żadna z nich nie ma tak długiego okresu wahań jasności, wynoszącego około 320 dni. XVIII-wieczni astronomowie zostawili bardzo mało obserwacji dotyczących koloru czy ogólnego wyglądu nowej.