Ośrodek polskiego ruchu socjalistycznego (PPSD).
Pod koniec XIX w. istniejąca w Borysławiu mała drewniana kapliczka była za mała dla wzrastającej liczy wiernych obrządku rzymskokatolickiego. Wzniesiono więc nowy kościół, który poświęcono w 1902 r. W tym samym roku powstała przy nim parafia św. Barbary, wyodrębniona z parafii św. Bartłomieja w Drohobyczu.
Od 1 listopada 1918 do maja 1919 Borysław był pod administracją ZURL, od maja 1919 do 14 marca 1923 pod administracją tymczasową Polski, zatwierdzoną przez paryską konferencję pokojową 25 czerwca 1919. Suwerenność Polski na terytorium Galicji Wschodniej Rada Ambasadorów uznała 15 marca 1923.
thumb|upright|left|Herb Borysławia z okresu międzywojennego thumb|upright|5% obligacja na 500 franków, na okaziciela, serii B, rok 1920 Od 15 marca 1923 do 16 sierpnia 1945 w granicach Polski w woj. lwowskim. 14 czerwca 1930 roku do Borysławia włączono Tustanowice oraz gminy podmiejskie: Mraźnica, Bania Kotowska, i Hubicze.. W 1931 Borysław zamieszkiwało 41 683 osób, czyniąc go szóstym (po Lwowie, Wilnie, Stanisławowie, Grodnie i Brześciu) najludniejszym spośród miast utraconych przez Polskę 14 lat później. W 1933 roku Borysław otrzymał prawa miejskie"Gazeta Lwowska" nr 232 z 24 sierpnia 1933, s. 6: Podniesienie Borysławia do rzędu miast.