Podobnie jak inne żarłaczowate jest żyworodny. Kopulacja odbywa się za pomocą pterygopodium, narządu płciowego samca. Samica rodzi zwykle 6 młodych, mierzących 24–28 cm. Dieta tego rekina składa się prawdopodobnie z małych ryb kostnoszkieletowych i drobnych skorupiaków. Poławiany niekiedy przy pomocy lin z haczykami. Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody uznała, że rekin ten jest gatunkiem zagrożonym wyginięciem (EN), choć ocena ta może być nieaktualna, gdyż nie uwzględnia najnowszych danych. Z uwagi na niewielki obszar występowania w porównaniu z wysoką intensywnością konsumpcyjnych i komercyjnych połowów rekinów u wybrzeży Borneo został objęty ochroną gatunkową.
Taksonomia i filogenetyka Gatunek ten został po raz pierwszy opisany w 1858 roku przez holenderskiego ichtiologa Pietera Bleekera na łamach naukowego periodyku Acta Societatis Regiae Scientiarum Indo-Neêrlandicae jako Carcharias (Prionodon) borneensis. Okazem typowym (holotypem) jest nowo narodzony samiec o długości 24 cm, wyłowiony u wybrzeży Singkawang w Borneo Zachodnim. Późniejsi autorzy przenieśli gatunek ten do rodzaju Carcharhinus. Przed rokiem 2004 znanych było jedynie 5 osobników C. borneensis – wszystkie niedojrzałe i wyłowione przed 1937 rokiem.