Piotr Bartak (ur. 12 czerwca 1890 w Lubaczowie, zm. 18 września 1939 w Siedliszczu) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się jako syn Jana i Zofii z domu Fur. Ukończył Szkołę Realną w Jarosławiu. Następnie podjął studia na Politechnice Czeskiej w Pradze. Był członkiem Związku Strzeleckiego i Polskiego Towarzystwa Gimnastyczne „Sokół”. Po wybuchu I wojny światowej został dowódcą plutonu ochotniczego z Jarosławia od 1 sierpnia do 5 września 1914. Po przybyciu do Krakowa wstąpił do Legionów Polskich. Odkomenderowany do Szkoły Podchorążych w Krakowie i Marmarosz-Sziget, po czym mianowany dowódcą plutonu w 16 kompanii w 3 pułku piechoty w składzie II Brygady. W tym pułku był dowódcą plutonu od 15 marca 1915 w 4 kompanii, od czerwca 1915 w 1 kompanii, od lutego do czerwca 1916 w 6 kompanii. 9 sierpnia 1915 został mianowany chorążym piechoty. Później służył jako adiutant III batalionu w 3 pułku. Podczas bitwy pod Kostiuchnówką 5 lipca 1916 został wzięty do niewoli, z której zbiegł. Został żołnierzem Wojska Polskiego na Wschodzie, w ramach którego służył jako adiutant w 15 pułku strzelców polskich w składzie 5 Dywizji Strzelców Polskich II Korpusu.