Zygmunt GrabowskiW ewidencji wojskowej figurował, jako Zygmunt II Grabowski, w celu odróżnienia od innych oficerów noszących to samo imię i nazwisko. (ur. 23 kwietnia 1892, zm. 7 września 1968 w Londynie) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 23 kwietnia 1892 w rodzinie Leona i Karoliny z Wyżgów. Ukończył Szkołę Wojskową w Irkucku. Podczas I wojny światowej był oficerem 136 taganrodzkiego pułku piechoty. Po wybuchu rewolucji październikowej 1917 - w 3 północnym pułku strzelców. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Podczas wojny polsko-bolszewickiej 1920 w stopniu majora służył w szeregach 1 Syberyjskiego pułku piechoty.

3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 287. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1923, jako oficer przydzielony do Sztabu Generalnego, pełnił służbę w sztabie Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie na stanowisku szefa Oddziału III. 2 listopada 1923 został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza III Kursu Doszkolenia. 15 października 1924 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Dowództwa 20 Dywizji Piechoty w Słonimiu na stanowisko szefa sztabu.