Andrzej Włodzimierzowic, zwany Dobry (ukr. Андрій Володимирович; ur. 11 sierpnia 1102, zm. 22 stycznia 1141 roku) – książę wołyński od ok. 1119 do1135, książę perejasławski od 1135 roku do śmierci.
Był ostatnim synem Włodzimierza II Monomacha z jego drugiego małżeństwa z żoną o nieznanym imieniu. Jego braćmi przyrodnimi byli m.in. Mścisław I Harald, Jaropełk II, Światosław Włodzimierzowic, a rodzonym bratem – Jerzy Dołgoruki.
W 1119 roku ojciec nadał mu księstwo wołyńskie po śmierci starszego brata Romana Włodzimierzowica i wygnaniu konkurenta Jarosława Światopełkowicza, syna Światopełka II Michała. Młody książę długo jednak musiał mierzyć się z konkurentem. Jarosław wzywał na pomoc Polaków, Węgrów i Czechów, lecz zginął w oblężeniu w 1123 roku. Andrzej okazał się ostatnim księciem całego Wołynia, po nim dominium to definitywnie podzieliło się na część wschodnią i zachodnią.
W 1134 roku książę Izjasław II Pantelejmon został przez wielkiego księcia kijowskiego Jaropełka II pozbawiony księstwa perejasławskiego. W ramach odwetu sprzymierzył się z Jerzym Dołgorukim, któremu obiecał Perejasław;