Jarosław Okulicz-Kozaryn (ur. 1 sierpnia 1888 w Kownie, zm. 25 grudnia 1955 w Warszawie) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
thumb|Grobowiec rodziny Okulicz-Kozaryn
Życiorys Urodził się 1W 1935 stwierdzono sprostowanie daty urodzenia z 2 sierpnia na 1 sierpnia. sierpnia 1888 w Kownie jako syn Wincentego i Zofii z d. Juniewicz. Uczestniczył w I wojnie światowej w szeregach Armii Imperium Rosyjskiego w stopniu porucznika lotnictwa. Od 1914 do 1916 uczestniczył w walkach przeciwko Niemcom. W 1915 służył jako obserwator I armijnej eskadry w składzie 12 Armii. W tym roku wraz z pilotem I. Orłowem dokonali bombardowania składów amunicji wroga, za co Okulicz-Kozaryn otrzymał Order Świętego Jerzego. W 1916 wykładał w szkole obserwatorów lotniczych w Kijowie.
Został mianowany szefem Misji Wojskowej, która została wysłana przez gen. Józefa Hallera na Syberię, gdzie dotarła w lutym 1919 celem ewakuacji do ojczyzny przebywającej tam 5 Dywizji Syberyjskiej. Został zweryfikowany w stopniu majora.