Został awansowany na stopień pułkownika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932
Od 1932 sprawował stanowisko dowódcy 3 pułku artylerii lekkiej Legionów w garnizonie Zamość. Został awansowany do stopnia pułkownika artylerii. W Zamościu był prezesem obwodowej Ligi Morskiej i Rzecznej. W 1938 został przeniesiony do służby w Katowicach. Zamieszkiwał tam w kamienicy przy ulicy Powstańców 26.
Po wybuchu II wojny światowej brał udział w kampanii wrześniowej jako dowódca piechoty dywizyjnej 13 Kresowej Dywizji Piechoty, stacjonującej w Równem i funkcjonującej w składzie Korpusu Interwencyjnego. Kierując 13 Brygadą Piechoty podjął nieudaną próbą odbicia Tomaszowa Lubelskiego. W okresie agresji na Polskę kierował również z dobrym skutkiem tzw. policyjną zaporą w Chełmie, mającą za zadanie dbać o ład i porządek oraz odsyłać zagubionych żołnierzy do formowanych jednostek wojskowych.