Rytuały tradycji chińskich zaczęły mieszać się z buddyjskimi, co było widoczne w koegzystencji wizerunków bóstw obydwóch panteonów w świątyniach i kaplicach.
W okresie powojennym (między latami 50., a 60. XX wieku) można mówić o pewnym kryzysie religii, a nawet moralności. Wielu ludzi straciło wiarę i odwróciło się od bóstw na skutek plag, katastrof i nieszczęśćJones C.B., Religion in modern Taiwan…, 2003, s. 27. Z czasem na skutek modernizacji i zakończenia okupacji japońskiej wiele świątyń stało się miejscami pielgrzymek, nie tylko buddyjskich wyznawców lecz także taoistycznych. Szczególnie te wybudowane w pierwszym dwudziestoleciu XX wieku zostały zaprojektowane specjalnie jako obiekty pielgrzymkowe (np. świątynia Zhinan Gong)Jones C.B., Religion in modern Taiwan…, 2003, s. 29.
Od kilkudziesięciu lat można zaobserwować imponujący wzrost ilości świątyń i projektów z nimi związanych. W 2001 roku otwarto dla zwiedzających Muzeum Religii Świata, zainicjowanego przez mniszki z jednego z buddyjskich klasztorów. Wiele ze świątyń przeniesiono i przebudowano na nieraz dziesięciokrotnie większe obiekty niż w oryginalnej formie. Jako przykład może posłużyć świątynia Shengshou Gong przeniesiona z Taizhongu na północno-wschodnie wzgórza miasta.