U podstaw religijnych tradycji, na których gruncie rozwijały się kolejne filozofie, stoją tradycyjne wierzenia animistyczne: kult zmarłych duchów (przede wszystkim zmarłych przodków, ale także wybitnych osób, oraz tzw. demonów – osób zmarłych bezpotomnie, lub śmiercią „złą”, jak egzekucja czy samobójstwo), kult przyrody (bóstw ziemskich, astralnych i bóstw przedmiotów), kult przedmiotów (nadal popularny np. kult drzew – przede wszystkim wśród przyszłych rodziców), oraz magia i tabu (aby okiełznać siły przyrody)R. Sławiński, Tradycyjne wierzenia tajwańskie, s. 203.
Autorem myśli taoistycznej był Laozi, żyjący w VI w. p.n.e. Do najważniejszych postulatów jego filozofii należała: wolność, harmonia yin i yang, spontaniczność (wu wei- niedziałanie), indywidualność oraz rozwijanie mistycznych mocy. Obok taoistycznych rytuałów czczone są bóstwa chińskich religii ludowych do których zaliczają się różni ludowi bohaterowie, sławni generałowie i mędrcy. Taoistyczna filozofia oraz jej mistyczne elementy zostały skodyfikowane między VII a X wiekiem. Filozofia Laozi trafiła na Tajwan w XVII wieku. Począwszy od tego momentu współistnieje razem z tradycyjnymi chińskimi religiami ludowymi. W okresie okupacji japońskiej (1895-1945) wszelkie formy taoistycznych praktyk, ze względu na powiązanie z chińskim patriotyzmem były prześladowane.