Kancjonał puławski (Zbiór pieśni religijnych na różne święta kościelne wypisane ze zbioru drukowanego w Brześciu Litewskim w roku 1551) – rękopiśmienny kancjonał zawierający teksty polskich pieśni religijnych, spisany około roku 1551 przez anonimowego kopistę, przechowywany w zbiorach Biblioteki Książąt Czartoryskich w Krakowie pod sygn. 2372.
Zbiór zawiera około czterdziestu całych utworów, fragmenty innych oraz informacje o kilku zaginionych pieśniach. Zbiór powstał prawdopodobnie w środowisku bernardyńskim. Pieśni opatrzone są tytułami, niekiedy długimi, oraz wskazówkami dotyczącymi melodii.
Kancjonał zawiera pieśni na różne okresy liturgiczne. Największa grupa (25) dotyczy Bożego Narodzenia. Pojawiają się też wątki obrzezania Jezusa, pasji, zmartwychwstania, zwiastowania, Bożego Ciała, Ducha Świętego. Niektóre utwory są starszymi przekładami, m.in. łacińskich hymnów i sekwencji, a wśród nich znajduje się najstarsze znane tłumaczenie na język polski hymnu Te DeumKatarzyna Joanna Janus: Łacińskie średniowieczne hymny i ich polskie przekłady w liturgii. Liturgia Sacra 29 (2022), nr 1, s. 268. Obok nich pojawiają się długie, wielozwrotkowe utwory, zawierające wątki apokryficzne, których pierwowzory nie są znane. W wielu utworach, zwłaszcza bożonarodzeniowych, epicka narracja łączy się z fragmentami lirycznymi, np.